Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΘΛΗΤΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΘΛΗΤΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
O παγκόσμιος τίτλος στον Μιχάλη Ζαμπίδη
Καταχειροκροτήθηκε , συγκίνησε τους πάντες και έπαιξε για τελευταία φορά , με όλο του το είναι, με πάθος και λατρεία…. με ελληνική ψυχή και καρδιά που χτυπούσε δυνατά! Και υποκλίθηκε στο άθλημα και στον κόσμο που συγκεντρώθηκε για να τον θαυμάσει για τελευταία φορά πάνω στο ρινγκ… Και έριξε την μαχητική του αυλαία αφού πλέον θα συγκεντρωθεί στο προπονητικό και επιχειρηματικό του έργο.
Εκτός του Δ.Σ. Παλληνιακού επέλεξε να μείνει ο Π. Μερτύρης παρά την επί χρόνια προσφορά του
Την Κυριακή 29 Ιουνίου 2014 πραγματοποιήθηκε η προγραμματισμένη Γενική Συνέλευση του Παλληνιακού από την οποία προέκυψε μετά από ψηφοφορία των μελών του το νέο Διοικητικό Συμβούλιο.
Πρώτος σε σταυρούς προτίμησης ήταν ο Χρήστος Αναστασίου και ακολούθησαν οι :
Γιαζιτζίδου: Δεν έχω δουλειά, δεν ξέρω αν θα συνεχίσω την κωπηλασία
«Δεν ξέρω αν θα παραμείνω στην κωπηλασία. Δεν έχω δουλειά, δεν έχω δουλέψει ποτέ γιατί ασχολούμαι μόνο με τον αθλητισμό και οι γονείς μου δεν μπορούν να με βοηθήσουν οικονομικά. Τα βγάζω πέρα με τα οδοιπορικά που μου δίνει η Ομοσπονδία, τα οποία είναι λίγα γιατί δεν επιχορηγείται επαρκώς, περίπου 6.000 ευρώ ετησίως, συν ένα ποσό από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο που μας επιχορηγεί. Ευτυχώς έχω εξασφαλισμένη στέγη και διατροφή στους ξενώνες του Σχινιά» δηλώνει η 23χρονη αθλήτρια στο Εθνος τη Κυριακής.
Η παρτενέρ της Αλεξάνδρα Τσιάβου, με την οποία κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο, κατόρθωσε να διοριστεί στην Πυροσβεστική, πριν την κατάργηση των προνομίων των αθλητών. Το μέλλον, όμως, της Κατερίνας Γιαζιτζίδου προδιαγράφεται άδηλο. Παρότι νιώθει ευτυχισμένη με την απόκτηση του μεταλλίου, το βιοποριστικό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα.
Οι αθλητές της κωπηλασίας βρίσκονται σχεδόν όλο το χρόνο στις εγκαταστάσεις του Σχινιά και η ζωή τους είναι ασκητική αφού περιλαμβάνει αποκλειστικά κωπηλασία, φαγητό και ύπνο. Στα όνειρά της Κατερίνας Γιαζιτζίδου είναι και οι σπουδές, τις οποίες εγκατέλειψε για τον αθλητισμό αλλά το οικονομικό στέκεται και εδώ μεγάλο εμπόδιο.
Από τα 14 χρόνια της κωπηλατεί και αυτό απαιτεί στρατιωτική πειθαρχία. Ονειρα πολλά για τη νεαρή κοπέλα, δυνατότητες λίγες...
πηγή
Το Λονδίνο πήρε γεύση από Ελλάδα.
Σοκ : Οκτώ ποδοσφαιριστές της Αλγερίας έκαναν παιδιά με ειδικές ανάγκες
Ο παλιός αμυντικός της Αλγερίας, Μοχάμεντ Τσαϊμπ ο οποίος έχει τρία κορίτσια με αναπηρία, τόνισε:
«Αποφασίσαμε να δημοσιοποιήσουμε το θέμα μας μετά την ανακάλυψη ότι τουλάχιστον οκτώ πρώην διεθνείς παίκτες έκαναν παιδιά με ειδικές ανάγκες. Έχουμε σοβαρές υποψίες για τις επιπτώσεις των σκευασμάτων που καταναλώσαμε κατά τη διάρκεια των προετοιμασιών με την εθνική. Θέλουμε μόνο την αλήθεια».
Οι πρώην διεθνείς ποδοσφαιριστές της Αλγερίας, σε αυτό το στάδιο ζητούν μόνο να μάθουν αν η γέννηση των παιδιών τους με αναπηρία, οφείλεται σε απαγορευμένες ουσίες που λάμβαναν χωρίς να το ξέρουν.
Ωστόσο, κανείς δεν ξέρει τι συνέχεια θα πάρει η υπόθεση εφόσον τα αποτελέσματα γίνουν και βγουν θετικά. Αυτό αποδεικνύει για μία ακόμη φορά ότι το ντόπινγκ έχει βαθιές ρίζες στον παγκόσμιο αθλητισμό και βέβαια στο ποδόσφαιρο και γίνεται ευρεία χρήση απαγορευμένων ουσιών, όχι μόνο από συλλόγους αλλά ακόμη και από εθνικά συγκροτήματα.
Απίστευτη άρνηση της Γερμανικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας στην Εθνική Ελλάδος
Αρνήθηκε η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Γερμανίας τη διεξαγωγή του «κλεισμένου» φιλικού της Εθνικής Ελλάδας με τη Ρουμανία στην πόλη Ρόιτλιγκεν στις 15 Νοεμβρίου, για λόγους ασφαλείας!
Αθώωση λόγω αμφιβολιών πρότεινε ο εισαγγελέας για Κεντέρη και Θάνου
Αντίθετα ο εισαγγελικός λειτουργός ζήτησε να κριθεί ένοχος ο Χρήστος Τζέκος για το πλημμέλημα της κατοχής απαγορευμένων ουσιών. Κατά τη διάρκεια της αγόρευσης του ο κ. Μπρης επεσήμανε ότι οι ενδείξεις με βάση τις οποίες ασκήθηκε η δίωξη σε βάρος των κατηγορούμένων για την υπόθεση του τροχαίου όχι μόνο δεν ενισχύθηκαν, αλλά αποδυναμώθηκαν στο ακροατήριο.
Υπενθυμίζεται ότι πρωτοδίκως το δικαστήριο είχε καταδικάσει όλους τους κατηγορούμενους σε ποινές φυλάκισης, κρίνοντας ότι το τροχαίο ήταν σκηνοθετημένο.
Η δίκη συνεχίζεται αύριο με τις αγορεύσεις των συνηγόρων υπεράσπισης των κατηγορουμένων.
Αποχωρεί από τον Παναθηναϊκό η οικογένεια Βαρδινογιάννη
Την άμεση αποχώρηση της οικογένειας Βαρδινογιάννη από τον Παναθηναϊκό ανακοίνωσε ο Γιάννης Βαρδινογιάννης, γνωστοποιώντας ότι θα παραχωρήσει χωρίς αντίτιμο το πακέτο μετοχών που αυτή κατέχει.
Εξηγώντας σε συνέντευξη Τύπου τους λόγους που τον οδηγούν σε αυτή του την κίνηση, ο ισχυρός άνδρας του «τριφυλλιού», αναφέρθηκε στην εσωστρέφεια, που έχει οδηγήσει τον σύλλογο ένα βήμα από την καταστροφή, όπως ο ίδιος υποστηρίζει.
«Μόνη λύση για να βγούμε από το αδιέξοδο είναι η αποχώρηση της οικογένειάς μου, όσο και εμού προσωπικά από τον Παναθηναϊκό. Όπως φαίνεται, μόνο με αυτόν τον τρόπο θα δοθεί τέλος στην εσωστρέφεια και τη διχόνοια που υπάρχει στις τάξεις των οπαδών. Από τη στιγμή που δεν θα αποτελούμε πλέον μέρος της παναθηναϊκής εξίσωσης θα εκλείψουν οι δικαιολογίες για τη συντήρηση της δυσάρεστης αυτής κατάστασης», διάβασε από γραπτή δήλωση που είχε προετοιμάσει και όντας εμφανώς φορτισμένος συναισθηματικά.
Αναφορικά με τον τρόπο που θα γίνει η μετάβαση, άνευ τιμήματος, των μετοχών της οικογενείας σε άλλο πρόσωπο, τόνισε ότι το 54% που κατέχει θα μεταβιβαστεί σε πληρεξούσιο δικηγόρο και το διοικητικό συμβούλιο της ΠΑΕ θα εξετάσει τις όποιες σοβαρές προτάσεις υπάρξουν.
«Δεν συμμετέχουμε πλέον στις αποφάσεις. Οι υπόλοιποι μέτοχοι έχουν την δυνατότητα να ασκήσουν διοίκηση. Αυτή η πρωτοβουλία μας αφήνει ελεύθερο το πεδίο προκειμένου να βρεθεί κάποιος να πάρει τις μετοχές. Το θέμα μεταβίβασης των μετοχών στον Ερασιτέχνη είναι άτοπο. Τελεί ήδη υπό διοίκηση πρωτοδικείου και δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος. Εφόσον ο Ερασιτέχνης λύσει το πρόβλημά του είμαστε ανοιχτοί σε προτάσεις», τόνισε.
Όπως ξεκαθάρισε στη συνέχεια, ακόμα και στην περίπτωση που δεν βρεθεί νέος ιδιοκτήτης, ο ίδιος και η οικογένειά του και πάλι θα παραμείνουν μακριά από τον Παναθηναϊκό. «Δεν υπάρχει περίπτωση αυτές οι μετοχές να ενεργοποιηθούν ξανά. Ξεχάστε μας από τον Παναθηναϊκό», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Σημείωσε, πάντως, πως ενώ ο ίδιος έχει δηλώσει ότι πουλάει εδώ και καιρό το μερίδιό του, ακόμα δεν έχει βρεθεί υποψήφιος αγοραστής.
Η αναδρομή
Πριν ανακοινώσει την αποχώρησή του, ο Γιάννης Βαρδινογιάννης έκανε εκτενή αναφορά στα όσα εκτυλίχθηκαν στα χρόνια τις πολυμετοχικότητας, αποκαλύπτωντας νέες λεπτομέρειες που δεν είχαν γίνει γνωστές, εξαπολύοντας παράλληλα ευθεία επίθεση προς τον Ανδρέα Βγενόπουλο για την στάση που κράτησε.
Τον κατηγόρησε ότι ενώ είχαν συμφωνήσει οι δυο τους, παρουσία και του Νικόλα Πατέρα, να πάρει αυτός με συνεχείς αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου το πλειοψηφικό πακέτο στην ΠΑΕ, αθέτησε την υπόσχεσή του και επίσης ότι πίεσε τον προαναφερθέντα και τότε πρόεδρο του συλλόγου να ξοδέψει μεγάλα ποσά σε μεταγραφές «σαν να μην υπάρχει αύριο».
Ακόμα στάθηκε στον ποδοσφαιρικό σχεδιασμό, που έγινε από το 2008 μέχρι και το καλοκαίρι του 2010, εκφράζοντας την πεποίθησή του ότι ο τεχνικός διευθυντής της ομάδας, Κώστας Αντωνίου, δεν έκανε σωστά τη δουλειά του. Γι' αυτό εξήγησε πως αρκετές φορές πίεσε για την απομάκρυνσή του.
Στη συνέχεια απάντησε σε μια σειρά από ερωτήσεις σχετικά με τα χρόνια που βρέθηκε στο τιμόνι των «πρασίνων».
Υποστήριξε ότι, κρίνοντας από τον αριθμό των πρωταθλημάτων, θα μπορούσε να πει κανείς ότι η προεδρία του ήταν αποτυχημένη, όμως επέμεινε ότι όσο βρισκόταν υπό τον έλεγχό του ο Παναθηναϊκός επέλεξε να μην διεκδικήσει τίτλους παρασκηνιακά, αλλά μόνο μέσα στο γήπεδο.
Κάνοντας την αυτοκριτική του, τόνισε ότι δυο ήταν τα βασικά λάθη που έκανε. Το πρώτο ότι δεν δέχθηκε να παίξει το παιχνίδι της βίαιης μερίδας των οργανωμένων οπαδών, για το οποίο σχολίασε πάντως ότι ξανά θα κρατούσε την ίδια στάση.
«Δεν έφερα κοντά μου συγκεκριμένο κόσμο του Παναθηναϊκού. Να βγάζω κόσμος από τη φυλακή που να δημιουργούν επεισόδια. Να τους έχω στην ασφάλεια μου. Να τους δίνω εισιτήρια για να βγάζουν κέρδος. Είναι λάθος, βέβαια, να λέμε συνολικά ο συνδεσμιακός κόσμος ότι αποτελείται από αλήτες. Λάθος που θα ξανάκανα, αλλά μου κόστισε».
Το δεύτερο αφορούσε το γεγονός, ότι ενώ όπως αποκάλυψε, είχε φτάσει μια ανάσα από το να ξεκινήσουν τα έργα για το χτίσιμο του νέου γηπέδου του Παναθηναϊκού, αποκάλυψε το πλάνο στο Δ.Σ. της ΠΑΕ και λίγες μέρες αργότερα με προσφυγή, που κατατέθηκε τις τελευταίες ημέρες της προθεσμίας στο Συμβούλιο της Επικρατείας το έργο κόλλησε. Αφησε έτσι για άλλη μια φορά έντονα υπονοούμενα για τον ρόλο διάφορων μετόχων του Παναθηναϊκού.
Θέλοντας, όμως, να υποστηρίξει το έργο του ο Γιάννης Βαρδινογιάννης μίλησε για τις ευρωπαϊκές επιτυχίες της ομάδας και για τον καθοριστικό του ρόλο στην ίδρυση της Σούπερ Λίγκας.
«Ο Παναθηναϊκός ήταν αυτός που δημιούργησε την Σούπερ Λίγκα, που μπήκε μπροστά και υπέφερε. Το 2005/06 χάσαμε ένα πρωτάθλημα για να μπορούν οι υπόλοιπες ομάδες να έχουν σε κοινή διαχείριση 50-60 εκατ. Δεν σου έδιναν πέναλτι με τον Ιωνικό, που το έδιναν ακόμα και οι πεθαμένοι και ήταν λογικό από τη στιγμή που η ομάδα δεν είχε "προστασία". Είπαμε ότι θα σκύψουμε το κεφάλι για να δει το ελληνικό ποδόσφαιρο κάτι καλύτερο.
Αν όλοι πανηγυρίσαμε μια Εθνική το 2004 ήταν με παίκτες του Παναθηναϊκού. Αν υπήρχε μια ομάδα που δεν χρώσταγε πουθενά ήταν ο Παναθηναϊκός. Κοινωνικά αν το δούμε ως σπορ πετύχαμε. Διαφορετικά αν μέτρο είναι τα πρωταθλήματα, αποτύχαμε».
Σχετικά με τη σημερινή κατάσταση του ελληνικού ποδοσφαίρου εμφανίστηκε πεσιμιστής, ενώ σημείωσε ότι δεν πιστεύει πως μόνο ο Αχιλλέας Μπέος και ο Μάκης Ψωμιάδης είναι ένοχοι για το όλο κύκλωμα των «στημένων» αγώνων.
Τέλος, ευχαρίστησε μια σειρά από ανθρώπους που τον βοήθησαν στα χρόνια που διοίκησε τον Παναθηναϊκό, όπως ο μακαρίτης Χρήστος Αθανασόπουλος, ο Γιάσμινκο Βέλιτς, ο Σπύρος Λιβαθηνός, ο Βαγγέλης Σαμαράς (είχε αναλάβει το πρότζεκτ του νέου γηπέδου).
Δεν δίστασε να μιλήσει με κολακευτικά λόγια και για τον Πέτρο Κόκκαλη, για τον οποίον είπε ότι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ίδρυση της Σούπερ Λίγκας, αλλά «καρατομήθηκε για να πάρει άλλο ένα πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός».
Ακόμα, χαρακτήρισε ποδοσφαιριστές-πρότυπα για την ομάδα τους Γιάννη Γκούμα και Λουκά Βύντρα, ενώ έκανε ξεχωριστή αναφορά στον θείο του και πρώην πρόεδρο της ΠΑΕ, Γιώργο Βαρδινογιάννη, και συνολικά στην οικογένειά του.
Δυσοσμία αναβλύζει απο την υπόθεση «στημένων» αγώνων ποδοσφαίρου και παράνομου στοιχήματος.
Ως μέλη εγκληματικής οργάνωσης για εκβιάσεις και απάτες, τη δωροδοκία με σκοπό την αλλοίωση αποτελεσμάτων αγώνων ποδοσφαίρου και τη διενέργεια παράνομου στοιχήματος με σκοπό τον μεγάλης έκτασης παράνομο πλουτισμό, χαρακτηρίζει η ΕΛ.ΑΣ. τους δέκα συλληφθέντες...... Αναλυτικά η ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ.:
Αναλυτικά η ανακοίνωση
"Συνελήφθησαν, σήμερα (22/06/2011), ύστερα από ευρεία αστυνομική επιχείρηση της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής σε διάφορες περιοχές της Αττικής και της Θεσσαλονίκης, δέκα μέλη εγκληματικής οργάνωσης με διεθνικό χαρακτήρα, όλοι τους ημεδαποί, οι οποίοι κατηγορούνται για εκβιάσεις και απάτες, για δωροδοκία και δωροληψία με σκοπό την αλλοίωση αποτελεσμάτων αγώνων, για τη διεξαγωγή παράνομου στοιχήματος μέσω του διαδικτύου με εταιρείες του εξωτερικού, καθώς και για νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες πράξεις.
Η σύλληψή τους έγινε στο πλαίσιο παραγγελίας της Εισαγγελίας Πλημμελειοδικών Αθηνών που αφορούσε τη συνέχιση έρευνας που ήδη διενεργούσε για υποθέσεις «στημένων» αγώνων ποδοσφαίρου και παράνομου στοιχήματος.
Στη ίδια υπόθεση εμπλέκονται ακόμα εβδομήντα περίπου άτομα, για συναφή αδικήματα, τα οποία δεν συνελήφθησαν λόγω έλλειψης προϋποθέσεων αυτόφωρης διαδικασίας.
Όπως προέκυψε από τη συνέχιση της αστυνομικής έρευνας, στο πλαίσιο της εισαγγελικής παραγγελίας, η εγκληματική οργάνωση δραστηριοποιούνται τουλάχιστον από το 2008, με τη συστηματική οργάνωση, δράση και λειτουργία, με σκοπό την επίτευξη μεγάλης έκτασης παράνομου πλουτισμού.
Στις έρευνες που διενεργήθηκαν, παρουσία εισαγγελικών λειτουργών, σε σπίτια και χώρους εργασίας των συλληφθέντων βρέθηκαν, μεταξύ άλλων, και κατασχέθηκαν :
Δύο πιστόλια, εκ των οποίων το ένα με σιγαστήρα
Πλήθος φυσιγγίων διαφόρων διαμετρημάτων
Μεγάλος αριθμός ηλεκτρονικών υπολογιστών και κινητών τηλεφώνων
Μεγάλος αριθμός κουπονιών «ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ» με διάφορα ποσά
Αποδεικτικά ανάληψης κερδισμένων ποσών
Τα χρηματικά ποσά των 18.100 δολαρίων και των 3.250 ευρώ
Η έρευνα συνεχίζεται".
πηγή
Δημήτρης Καζάκης : Οι πολιτικές του μνημονίου πέτυχαν τον στόχο τους
Του Δημήτρη Καζάκη Οικονομολόγου - Αναλυτή
Οι πολιτικές του μνημονίου πέτυχαν τον στόχο τους: Οδήγησαν την ελληνική οικονομία σε πλήρες αδιέξοδο και την εργαζόμενη κοινωνία σε απελπισία. Αυτό πουδεν πέτυχαν ήταν να εξασφαλίσουν στους ευρωκράτες τον αναγκαίο χρόνο για να βρουν μια λύση για το ευρώ και την ευρωζώνη. Μια οποιαδήποτε λύση, έστω και προσωρινού χαρακτήρα. Η ίδια η ύπαρξη του ευρώ κάνει εξαιρετικά δύσκολη, έωςαδύνατη, κάθε προσπάθεια αντιμετώπισης της κρίσης χρέους.
Οι αρχιτέκτονες του αρχικού μνημονίου πίστευαν ότι, με την αποικιοκρατική Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης που επέβαλαν στην Ελλάδα τον Μάιο του 2010, εξασφάλιζαν ένα περιθώριο χρόνου έως τις αρχές του 2013, ώστε να θέσουν σε κίνηση τον μόνιμο μηχανισμό ελεγχόμενων χρεοκοπιών της ευρωζώνης.
Δεν τα κατάφεραν. Η κρίση χρέους, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά ολόκληρης της ευρωζώνης, είναι εκτός ελέγχου. Το κοινό νόμισμα, αντί να «θωρακίσει» τα κράτη - μέλη της ευρωζώνης, έχει μετατρέψει ειδικά τις πιο ευάλωτες χώρες σε εύκολη λεία των κερδοσκόπων και των παιχνιδιών τους στις αγορές κεφαλαίου, όπου πρωταγωνιστούν οι μεγαλύτερες ευρωπαϊκές και αμερικανικές τράπεζες.
Ελεγχόμενες χρεοκοπίες
Στο διάστημα ενός χρόνου επιβολής του μνημονίου είδαμε την Ελλάδα να χάνει ουσιαστικά σχεδόν μια δεκαετία οικονομικής επέκτασης και να κερδίζει άλλα 42 δισ. ευρώ πρόσθετο δημόσιο χρέος. Οι πολιτικές της ελεγχόμενης χρεοκοπίας στοίχησαν στο μέσο νοικοκυριό στην Ελλάδα γύρω στα 20.000 ευρώ σε ετήσια βάση μέσα από τις μειώσεις εισοδημάτων, τις περικοπές, την εκτίναξη της ανεργίας και την καταβαράθρωση της αγοράς.
Τι κέρδισαν τα νοικοκυριά και η ελληνική οικονομία; Περισσότερα και μεγαλύτερα χρέη, καθώς και μια πρωτοφανή ύφεση.
Ταυτόχρονα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία τέθηκαν κι αυτές υπό καθεστώς ελεγχόμενης χρεοκοπίας. Το σίγουρο είναι ότι θα ακολουθήσουν κι άλλες. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αναγκάστηκε όχι μόνο να ανοίξει τις κάνουλες ρευστότητας προς τις τράπεζες, ιδίως των υπό χρεοκοπία χωρών, αλλά και να παρεμβαίνει στις αγορές για να αγοράζει κρατικά ομόλογα.
Το αποτέλεσμα είναι η ΕΚΤ να βρίσκεται στο χείλος της χρεοκοπίας και να αγωνιά για το τι θα συμβεί αν χρειαστεί να συνεχίσει αυτές τις παρεμβάσεις. Αυτή την αγωνία εκφράζει και η προσπάθειά της να αυξήσει το επιτόκιο χορηγήσεων προς τις τράπεζες.
Η κατάσταση αυτή ξαναφέρνει στην επιφάνεια τις έντονες συζητήσεις της δεκαετίας του '90, όταν πολλοί υποστήριζαν ότι η εγκατάλειψη των εθνικών νομισμάτων σήμαινε, εκτός όλων των άλλων, αδυναμία αντιμετώπισης μιας κρίσης χρέους.
Με το εθνικό νόμισμα, τη δική της κεντρική τράπεζα και το δικό της πιστωτικό σύστημα, μπορεί μια οικονομία να αποφύγει την πτώχευση όταν βρεθεί σε κατάσταση υπερχρέωσης. Αυτό έχει γίνει επανειλημμένα. Ακόμη και η Ελλάδα, αν το 1993 είχε το ευρώ, θα είχεαμετάκλητα πτωχεύσει, μια και το δημόσιο χρέος ήταν στο σημερινό επίπεδο επί του ΑΕΠ και η εξυπηρέτησή του επίσης.
Όμως το γεγονός ότι το 80% του δημόσιου χρέους και της εξυπηρέτησής του ήταν δραχμικό επέτρεψε στο ελληνικό κράτος να αποφύγει την πτώχευση.
Το ίδιο συμβαίνει και με την Ιαπωνία. Μπορεί το δημόσιο χρέος αυτής της χώρας να υπερβαίνει το 200% του ΑΕΠ της, αλλά το γεγονός ότι πάνω από το 90% είναι εσωτερικό δημόσιο χρέος σε εθνικό νόμισμα (γιεν) της επιτρέπει να το διαχειρίζεται χωρίς να κινδυνεύει από άμεση χρεοκοπία. Επιπλέον διαθέτει τεράστια εμπορικά πλεονάσματα, από τα οποία αντλεί την αναχρηματοδότηση του χρέους της.
Ωστόσο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, οι τράπεζες και άλλα ευαγή ιδρύματα της αγοράς χρηματοδοτούσαν τότε αδρά «μελέτες» που υποτίθεται ότι αποδείκνυαν το εντελώς παράλογο: ότι, στον βαθμό που κρατούνται τα κρατικά ελλείμματα χαμηλά και οι αγορές κεφαλαίου είναι ελεύθερες, δεν θα υπήρχε πρόβλημα υπερχρέωσης.
Μόνο που, όπως γνωρίζει οποιοσδήποτε έχει επαφή με την οικονομική πραγματικότητα, τα κρατικά ελλείμματα δεν είναι προϊόν ενός «σπάταλου κράτους» και λάθος χειρισμών, αλλά αναγκαία συνέπεια του χαρακτήρα της οικονομίας.
Δεν μπορεί σε μια οικονομία με διαρκώς αυξανόμενα εξωτερικά και εσωτερικά ελλείμματα, όπου η παραγωγή υποκαθίσταται από παρασιτικές υπηρεσίες, να έχεις ένα πλεονασματικό και παραγωγικό κράτος. Αυτό είναι εξ ορισμού αδύνατο.
Ακατάσχετος δανεισμός
Επίσης οι αγορές κεφαλαίου κάθε άλλο παρά ορθολογικά λειτουργούν. Κι αυτό γιατί κινούνται με βάση τα αγελαία ένστικτα του συσσωρευμένου διαθέσιμου κεφαλαίου, το οποίο αναζητά διαρκώς καλύτερες και πιο επικερδείς τοποθετήσεις. Όσο περισσότερα κεφάλαια είναι διαθέσιμα για δανεισμό στις αγορές τόσο πιο αφόρητη γίνεται η πίεση σε κράτη και ιδιώτες να δανειστούν. Αυτό συνέβη όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Μάλιστα με το ευρώ άνοιξε για τις τράπεζες και τους επενδυτές κεφαλαίου μια τεράστια αγορά διαρκούς και ακατάσχετου δανεισμού, την οποία εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο. Γι' αυτό έχουμε οδηγηθεί στη σημερινή δεινή κατάσταση, κυρίως στην ευρωζώνη.
Η αντιπαράθεση αυτή έχει έρθει ξανά στην επικαιρότητα. Διεθνώς οι οικονομικοί αναλυτές έχουν χωριστεί ουσιαστικά σε δυο ομάδες. Από τη μια βρίσκονται όλοι εκείνοι που συνδέονται καταφανώς με ευρωπαϊκά τραπεζικά συμφέροντα και μηχανισμούς της Ε.Ε. ή απλώς είναι κολλημένοι, όπως κάθε θρησκόληπτος, με το ευρώ. Κι από την άλλη βρίσκονται όλοι οιάλλοι, ανεξάρτητα από πολιτική ή ιδεολογική τοποθέτηση.
● Οι μεν πρώτοι ισχυρίζονται ότι η έξοδος από το ευρώ σημαίνει καταστροφή και σκαρφίζονται τα πιο ευφάνταστα σενάρια επί χάρτου για μια πιθανή λύση εντός της ευρωζώνης.
● Ενώ όλοι οι άλλοι λένε αυτό που η οικονομική πρακτική έχει αποδείξει εδώ και δυο αιώνες: μόνο η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα μπορεί να δώσει τη δυνατότητα σε μια οικονομία που ταλανίζεται από κρίση χρέους να αντιμετωπίσει τα προβλήματά της.
Φυσικά οι δεύτεροι θεωρούν πλέον αναπόφευκτο και ένα γερό «κούρεμα» του χρέους, που στην περίπτωση της Ελλάδας η Barclay's Capital ανέβασε πρόσφατα τουλάχιστον στο 67%.
Η παγίδα του ευρώ
Η διαγραφή του χρέους και η επαναφορά του εθνικού νομίσματος δεν είναι πανάκεια ούτε θα φέρει αυτόματα την έξοδο από την κρίση. Όμως είναι η μόνη δυνατή αφετηρία για να υπάρξει έστω μια πιθανότητα να αντιμετωπιστεί η κρίση. Ιδίως από τη σκοπιά της μεγάλης πλειονότητας του λαού αυτής της χώρας. Κάτι που είναι τελείως αδύνατον εντός ευρώ. Χώρες υπό χρεοκοπία σαν την Ελλάδα είναι αδύνατον να ξεφύγουν από την κρίση και την απειλή της πτώχευσης όσο παραμένουν στην ευρωζώνη.
Το μόνο στο οποίο μπορούν να ελπίζουν είναι σε παρατάσεις του αναπόφευκτου, όπως αυτήν που συζητούν αυτές τις ημέρες στις Βρυξέλλες. Με το αζημίωτο βέβαια. Διότι κάθε παράταση κοστίζει τρομακτικά στην κοινωνία, ενώ οδηγεί τη χώρα με μαθηματική βεβαιότητα στην ολοκληρωτική καταστροφή. Δεν υπάρχει περίπτωση διαφυγής με το ευρώ.
Η αντιπαράθεση δεν αφορά απλώς και μόνο τις πολιτικές διεξόδου. Δηλαδή ποιος θα επωμιστεί τα βάρη και τα κόστη της κρίσης, ώστε η χώρα να βγει από την κρίση. Η αντιπαράθεση αφορά το αν είναι σε θέση η χώρα να βγει από την κρίση ή όχι. Τουλάχιστον όσο αυτή παραμένει αιχμάλωτη της ευρωζώνης.
Το ερώτημα δεν είναι με ποιον τρόπο θα αντιμετωπιστεί η κρίση, αλλά αν είναι δυνατόν ποτέ να αντιμετωπιστεί μια κρίση – ακόμη κι από τη σκοπιά της αγοράς – χωρίς τα αναγκαία μακροοικονομικά εργαλεία: νόμισμα, δημοσιονομική και πιστωτική πολιτική. Δηλαδή χωρίς τα εργαλεία που έχουμε παραδώσει στην Ε.Ε. και την ΕΚΤ. Υπάρχει κάποιο ανάλογο ιστορικόπαράδειγμα; Ούτε κατά διάνοια.
Σ' αυτό έχει επικεντρωθεί η διαμάχη και όχι στους ταξικούς ή πολιτικούς τρόπους αντιμετώπισης της κρίσης. Χωρίς τα αναγκαία εργαλεία είναι αδύνατον για μια χώρα σαν την Ελλάδα να βγει από την κρίση και να αντιμετωπίσει το χρέος, ό,τι κι αν κάνει. Το μόνο αναπόφευκτο αποτέλεσμα είναι η πτώχευση. Κι αυτή είναι μάλλον σίγουρο ότι θα έρθει πολύ πιο γρήγορα από ό,τι υπολογίζουν τα επιτελεία της ολιγαρχίας.
Αγριότητα η «εθελοντική αναδιάρθρωση»
Πολλά «παπαγαλάκια» προτείνουν εθελοντική αναδιάρθρωση. Εντός φυσικά της ευρωζώνης. Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση, που δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το χρέος της, ζητάεθελοντικά από τους κατόχους των ομολόγων της να συνεργαστούν στην αλλαγή των όρων πληρωμής τους. Αυτό στη θεωρία. Διότι στην πράξη μια εθελοντική αναδιάρθρωση ισοδυναμεί με άγριες καταστάσεις, όπου οι αγορές και οι κάτοχοι ομολόγων ανταγωνίζονται για το ποιος θα επιβάλει τους δικούς του όρους.
Υπάρχουν δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα εθελοντικής αναδιάρθρωσης. Και τα δυο από τη Λατινική Αμερική των αρχών της δεκαετίας του 2000. Το ένα θεωρείται «πετυχημένο»και το άλλο «αποτυχημένο». Με τα κριτήρια των αγορών.
1. Καταρχάς ως «πετυχημένο» θεωρείται το παράδειγμα της εθελοντικής αναδιάρθρωσης τηςΟυρουγουάης. Μέσα σε έναν μήνα (Μάιος 2003), υπό την άμεση εποπτεία του ΔΝΤ, η κυβέρνηση της Ουρουγουάης επιμήκυνε το ληξιπρόθεσμο όλων των ομολόγων της σε ξένο νόμισμα, που τότε αντιστοιχούσαν περίπου στο 50% του δημόσιου χρέους της χώρας, επιφέροντας ένα «κούρεμα» της τάξης του 8%. Η αποδοχή αυτής της προσφοράς έγινε δεκτή από το 90% των ομολογιούχων.
Ωστόσο οι πολιτικές λιτότητας και περικοπών που συνόδευσαν την εθελοντική αναδιάρθρωση εκτίναξαν την απόλυτη φτώχεια του πληθυσμού από το 6% το 2003 στο 23,7% το 2004. Μέσα σ' έναν χρόνο τετραπλασιάστηκε ο πληθυσμός που βρέθηκε κάτω από το όριο της απόλυτης φτώχειας. Ενώ το 2009 το ποσοστό βρέθηκε στο 27,4% του πληθυσμού, με την Ουρουγουάη να αντιμετωπίζει ξανά κρίση χρέους και να βαδίζει ξανά προς νέααναδιάρθρωση.
Η Ουρουγουάη, που παλιά ονομαζόταν και «Ελβετία της Λατινικής Αμερικής», μπόρεσε να το κάνει αυτό γιατί οι τράπεζές της στηρίζονταν ως επί το πλείστον σε καταθέσεις από τοεξωτερικό. Το γεγονός αυτό, αλλά και το σχετικά μικρό ύψος του δημόσιου χρέους, που δεν ξεπερνούσε το 90% του ΑΕΠ της χώρας, από το οποίο το 50% περίπου ήταν εσωτερικόεκφρασμένο σε εθνικό νόμισμα, επέτρεψε την «επιτυχία» αυτής της εθελοντικής αναδιάρθρωσης σε σύντομο χρονικό διάστημα.
2. Τι γίνεται όμως με την εθελοντική αναδιάρθρωση στην περίπτωση μιας οικονομίας σεβαθιά ύφεση, με σκληρό νόμισμα και τεράστιο δημόσιο χρέος; Τέτοια περίπτωση ήταν τηςΑργεντινής το 2001. Υπό την καθοδήγηση του ΔΝΤ η Αργεντινή προσπάθησε το 2001 να επιμηκύνει τις πληρωμές τόκων και χρεολυσίων χρέους της τάξης των 30 δισ. δολαρίων.
Με δεδομένη την άθλια κατάσταση της οικονομίας της και την αδυναμία στήριξης στο εθνικό της νόμισμα, το οποίο είχε κλειδωθεί με το δολάριο, οι όροι που προσφέρθηκαν στους κατόχους των ομολόγων, προκειμένου να είναι ελκυστικοί, έπρεπε να γίνουν πολύγενναιόδωροι.
Το αποτέλεσμα ήταν να αυξηθεί η συνολική αξία εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους κατά28%. Ενώ το μόνο αποτέλεσμα που είχε αυτή η επιχείρηση εθελοντικής αναδιάρθρωσης – εκτός από τις τεράστιες αμοιβές της τάξης των 300 εκατ. δολαρίων, που εισέπραξαν οι μεσολαβούσες επενδυτικές τράπεζες – ήταν η κυβέρνηση να βρεθεί με έναν ακόμη μεγαλύτερο όγκο χρέους.
Ως αποτέλεσμα τον Αύγουστο του 2001 η κυβέρνηση της Αργεντινής, αδυνατώντας να αναδιαρθρώσει το υπόλοιπο χρέος της, αναγκάστηκε να κηρύξει επίσημη πτώχευση, με όλες τις γνωστές επιπτώσεις.
Γιατί η υποτέλεια είναι «εθνικό πεπρωμένο»;
Η περίπτωση της Ελλάδας μοιάζει περισσότερο με την περίπτωση της Αργεντινής καικαθόλου με την περίπτωση της Ουρουγουάης. Το ύψος του δημόσιου χρέους της Ελλάδας είναι πολύ μεγαλύτερο ακόμη κι από της Αργεντινής, ενώ η οικονομία της βρίσκεται σε χειρότερα χάλια.
Το γεγονός επίσης ότι δεν διαθέτει δικό της νόμισμα, η βαθιά ύφεση στην οικονομία της και το άνοιγμα των τραπεζών, που διαρκώς διευρύνεται, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για εθελοντική αναδιάρθρωση τύπου Ουρουγουάης. Δεν υπάρχει κανένα εχέγγυο για μια γρήγορη και σχετικά ανώδυνη αναδιάρθρωση.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η κυβέρνηση και η τρόικα δεν θα επιλέξουν μια τέτοια λύση. Γνωρίζουν όλοι ότι μια τέτοια λύση και αναπόφευκτη είναι με την πορεία που ακολουθεί η χώρα και απολύτως καταστροφική.
Είναι σίγουρο ότι οποιαδήποτε αναδιάρθρωση κι αν επιχειρηθεί εντός ευρωζώνης θα λειτουργήσει καταλυτικά στην επίσημη πτώχευση της Ελλάδας, δίνοντάς της τα καταστροφικά χαρακτηριστικά μιας πτώχευσης τύπου Αργεντινής το 2001. Αυτό επιδιώκουν όσοι μιλούν για «ευρωπαϊκή λύση», έστω κι αν δεν ξέρουν τι λένε.
Θανατηφόρες δεσμεύσεις
Αυτό που προέχει τώρα για την «Ευρώπη» είναι να εξασφαλίσει δεσμεύσεις γιααποκρατικοποιήσεις και διακομματική συναίνεση στην Ελλάδα για την εφαρμογή του μνημονίου. Αυτά έθεσε ο επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων Όλι Ρεν ως προϋποθέσεις για την εκταμίευση της πέμπτης δόσης, αφήνοντας παράλληλα ανοικτό το ενδεχόμενο«αναδιάταξης» του ελληνικού χρέους.
Στις ανακοινώσεις του μετά το Εcofin την Τρίτη, ο Όλι Ρεν υπογράμμισε πως «είναι πράγματικρίσιμο οι ελληνικές αρχές να ανακοινώσουν αποφασιστικά μέτρα για να διασφαλιστεί η πορεία δημοσιονομικής εξυγίανσης».
Όσον αφορά το ενδεχόμενο της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, ο επίτροπος ανέφερε πως «θα μπορούσε να εξεταστεί μία επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής σε εθελοντικήβάση». Μαζί με αυτήν, σημείωσε ο Όλι Ρεν, θα μπορούσε επίσης να εξεταστεί το να ζητηθεί από τις τράπεζες και τους ιδιώτες επενδυτές να διατηρήσουν τις θέσεις που κατέχουν στα ελληνικά ομόλογα.
Οι αρχιτέκτονες του αρχικού μνημονίου πίστευαν ότι, με την αποικιοκρατική Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης που επέβαλαν στην Ελλάδα τον Μάιο του 2010, εξασφάλιζαν ένα περιθώριο χρόνου έως τις αρχές του 2013, ώστε να θέσουν σε κίνηση τον μόνιμο μηχανισμό ελεγχόμενων χρεοκοπιών της ευρωζώνης.
Δεν τα κατάφεραν. Η κρίση χρέους, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά ολόκληρης της ευρωζώνης, είναι εκτός ελέγχου. Το κοινό νόμισμα, αντί να «θωρακίσει» τα κράτη - μέλη της ευρωζώνης, έχει μετατρέψει ειδικά τις πιο ευάλωτες χώρες σε εύκολη λεία των κερδοσκόπων και των παιχνιδιών τους στις αγορές κεφαλαίου, όπου πρωταγωνιστούν οι μεγαλύτερες ευρωπαϊκές και αμερικανικές τράπεζες.
Ελεγχόμενες χρεοκοπίες
Στο διάστημα ενός χρόνου επιβολής του μνημονίου είδαμε την Ελλάδα να χάνει ουσιαστικά σχεδόν μια δεκαετία οικονομικής επέκτασης και να κερδίζει άλλα 42 δισ. ευρώ πρόσθετο δημόσιο χρέος. Οι πολιτικές της ελεγχόμενης χρεοκοπίας στοίχησαν στο μέσο νοικοκυριό στην Ελλάδα γύρω στα 20.000 ευρώ σε ετήσια βάση μέσα από τις μειώσεις εισοδημάτων, τις περικοπές, την εκτίναξη της ανεργίας και την καταβαράθρωση της αγοράς.
Τι κέρδισαν τα νοικοκυριά και η ελληνική οικονομία; Περισσότερα και μεγαλύτερα χρέη, καθώς και μια πρωτοφανή ύφεση.
Ταυτόχρονα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία τέθηκαν κι αυτές υπό καθεστώς ελεγχόμενης χρεοκοπίας. Το σίγουρο είναι ότι θα ακολουθήσουν κι άλλες. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αναγκάστηκε όχι μόνο να ανοίξει τις κάνουλες ρευστότητας προς τις τράπεζες, ιδίως των υπό χρεοκοπία χωρών, αλλά και να παρεμβαίνει στις αγορές για να αγοράζει κρατικά ομόλογα.
Το αποτέλεσμα είναι η ΕΚΤ να βρίσκεται στο χείλος της χρεοκοπίας και να αγωνιά για το τι θα συμβεί αν χρειαστεί να συνεχίσει αυτές τις παρεμβάσεις. Αυτή την αγωνία εκφράζει και η προσπάθειά της να αυξήσει το επιτόκιο χορηγήσεων προς τις τράπεζες.
Η κατάσταση αυτή ξαναφέρνει στην επιφάνεια τις έντονες συζητήσεις της δεκαετίας του '90, όταν πολλοί υποστήριζαν ότι η εγκατάλειψη των εθνικών νομισμάτων σήμαινε, εκτός όλων των άλλων, αδυναμία αντιμετώπισης μιας κρίσης χρέους.
Με το εθνικό νόμισμα, τη δική της κεντρική τράπεζα και το δικό της πιστωτικό σύστημα, μπορεί μια οικονομία να αποφύγει την πτώχευση όταν βρεθεί σε κατάσταση υπερχρέωσης. Αυτό έχει γίνει επανειλημμένα. Ακόμη και η Ελλάδα, αν το 1993 είχε το ευρώ, θα είχεαμετάκλητα πτωχεύσει, μια και το δημόσιο χρέος ήταν στο σημερινό επίπεδο επί του ΑΕΠ και η εξυπηρέτησή του επίσης.
Όμως το γεγονός ότι το 80% του δημόσιου χρέους και της εξυπηρέτησής του ήταν δραχμικό επέτρεψε στο ελληνικό κράτος να αποφύγει την πτώχευση.
Το ίδιο συμβαίνει και με την Ιαπωνία. Μπορεί το δημόσιο χρέος αυτής της χώρας να υπερβαίνει το 200% του ΑΕΠ της, αλλά το γεγονός ότι πάνω από το 90% είναι εσωτερικό δημόσιο χρέος σε εθνικό νόμισμα (γιεν) της επιτρέπει να το διαχειρίζεται χωρίς να κινδυνεύει από άμεση χρεοκοπία. Επιπλέον διαθέτει τεράστια εμπορικά πλεονάσματα, από τα οποία αντλεί την αναχρηματοδότηση του χρέους της.
Ωστόσο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, οι τράπεζες και άλλα ευαγή ιδρύματα της αγοράς χρηματοδοτούσαν τότε αδρά «μελέτες» που υποτίθεται ότι αποδείκνυαν το εντελώς παράλογο: ότι, στον βαθμό που κρατούνται τα κρατικά ελλείμματα χαμηλά και οι αγορές κεφαλαίου είναι ελεύθερες, δεν θα υπήρχε πρόβλημα υπερχρέωσης.
Μόνο που, όπως γνωρίζει οποιοσδήποτε έχει επαφή με την οικονομική πραγματικότητα, τα κρατικά ελλείμματα δεν είναι προϊόν ενός «σπάταλου κράτους» και λάθος χειρισμών, αλλά αναγκαία συνέπεια του χαρακτήρα της οικονομίας.
Δεν μπορεί σε μια οικονομία με διαρκώς αυξανόμενα εξωτερικά και εσωτερικά ελλείμματα, όπου η παραγωγή υποκαθίσταται από παρασιτικές υπηρεσίες, να έχεις ένα πλεονασματικό και παραγωγικό κράτος. Αυτό είναι εξ ορισμού αδύνατο.
Ακατάσχετος δανεισμός
Επίσης οι αγορές κεφαλαίου κάθε άλλο παρά ορθολογικά λειτουργούν. Κι αυτό γιατί κινούνται με βάση τα αγελαία ένστικτα του συσσωρευμένου διαθέσιμου κεφαλαίου, το οποίο αναζητά διαρκώς καλύτερες και πιο επικερδείς τοποθετήσεις. Όσο περισσότερα κεφάλαια είναι διαθέσιμα για δανεισμό στις αγορές τόσο πιο αφόρητη γίνεται η πίεση σε κράτη και ιδιώτες να δανειστούν. Αυτό συνέβη όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Μάλιστα με το ευρώ άνοιξε για τις τράπεζες και τους επενδυτές κεφαλαίου μια τεράστια αγορά διαρκούς και ακατάσχετου δανεισμού, την οποία εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο. Γι' αυτό έχουμε οδηγηθεί στη σημερινή δεινή κατάσταση, κυρίως στην ευρωζώνη.
Η αντιπαράθεση αυτή έχει έρθει ξανά στην επικαιρότητα. Διεθνώς οι οικονομικοί αναλυτές έχουν χωριστεί ουσιαστικά σε δυο ομάδες. Από τη μια βρίσκονται όλοι εκείνοι που συνδέονται καταφανώς με ευρωπαϊκά τραπεζικά συμφέροντα και μηχανισμούς της Ε.Ε. ή απλώς είναι κολλημένοι, όπως κάθε θρησκόληπτος, με το ευρώ. Κι από την άλλη βρίσκονται όλοι οιάλλοι, ανεξάρτητα από πολιτική ή ιδεολογική τοποθέτηση.
● Οι μεν πρώτοι ισχυρίζονται ότι η έξοδος από το ευρώ σημαίνει καταστροφή και σκαρφίζονται τα πιο ευφάνταστα σενάρια επί χάρτου για μια πιθανή λύση εντός της ευρωζώνης.
● Ενώ όλοι οι άλλοι λένε αυτό που η οικονομική πρακτική έχει αποδείξει εδώ και δυο αιώνες: μόνο η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα μπορεί να δώσει τη δυνατότητα σε μια οικονομία που ταλανίζεται από κρίση χρέους να αντιμετωπίσει τα προβλήματά της.
Φυσικά οι δεύτεροι θεωρούν πλέον αναπόφευκτο και ένα γερό «κούρεμα» του χρέους, που στην περίπτωση της Ελλάδας η Barclay's Capital ανέβασε πρόσφατα τουλάχιστον στο 67%.
Η παγίδα του ευρώ
Η διαγραφή του χρέους και η επαναφορά του εθνικού νομίσματος δεν είναι πανάκεια ούτε θα φέρει αυτόματα την έξοδο από την κρίση. Όμως είναι η μόνη δυνατή αφετηρία για να υπάρξει έστω μια πιθανότητα να αντιμετωπιστεί η κρίση. Ιδίως από τη σκοπιά της μεγάλης πλειονότητας του λαού αυτής της χώρας. Κάτι που είναι τελείως αδύνατον εντός ευρώ. Χώρες υπό χρεοκοπία σαν την Ελλάδα είναι αδύνατον να ξεφύγουν από την κρίση και την απειλή της πτώχευσης όσο παραμένουν στην ευρωζώνη.
Το μόνο στο οποίο μπορούν να ελπίζουν είναι σε παρατάσεις του αναπόφευκτου, όπως αυτήν που συζητούν αυτές τις ημέρες στις Βρυξέλλες. Με το αζημίωτο βέβαια. Διότι κάθε παράταση κοστίζει τρομακτικά στην κοινωνία, ενώ οδηγεί τη χώρα με μαθηματική βεβαιότητα στην ολοκληρωτική καταστροφή. Δεν υπάρχει περίπτωση διαφυγής με το ευρώ.
Η αντιπαράθεση δεν αφορά απλώς και μόνο τις πολιτικές διεξόδου. Δηλαδή ποιος θα επωμιστεί τα βάρη και τα κόστη της κρίσης, ώστε η χώρα να βγει από την κρίση. Η αντιπαράθεση αφορά το αν είναι σε θέση η χώρα να βγει από την κρίση ή όχι. Τουλάχιστον όσο αυτή παραμένει αιχμάλωτη της ευρωζώνης.
Το ερώτημα δεν είναι με ποιον τρόπο θα αντιμετωπιστεί η κρίση, αλλά αν είναι δυνατόν ποτέ να αντιμετωπιστεί μια κρίση – ακόμη κι από τη σκοπιά της αγοράς – χωρίς τα αναγκαία μακροοικονομικά εργαλεία: νόμισμα, δημοσιονομική και πιστωτική πολιτική. Δηλαδή χωρίς τα εργαλεία που έχουμε παραδώσει στην Ε.Ε. και την ΕΚΤ. Υπάρχει κάποιο ανάλογο ιστορικόπαράδειγμα; Ούτε κατά διάνοια.
Σ' αυτό έχει επικεντρωθεί η διαμάχη και όχι στους ταξικούς ή πολιτικούς τρόπους αντιμετώπισης της κρίσης. Χωρίς τα αναγκαία εργαλεία είναι αδύνατον για μια χώρα σαν την Ελλάδα να βγει από την κρίση και να αντιμετωπίσει το χρέος, ό,τι κι αν κάνει. Το μόνο αναπόφευκτο αποτέλεσμα είναι η πτώχευση. Κι αυτή είναι μάλλον σίγουρο ότι θα έρθει πολύ πιο γρήγορα από ό,τι υπολογίζουν τα επιτελεία της ολιγαρχίας.
Αγριότητα η «εθελοντική αναδιάρθρωση»
Πολλά «παπαγαλάκια» προτείνουν εθελοντική αναδιάρθρωση. Εντός φυσικά της ευρωζώνης. Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση, που δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το χρέος της, ζητάεθελοντικά από τους κατόχους των ομολόγων της να συνεργαστούν στην αλλαγή των όρων πληρωμής τους. Αυτό στη θεωρία. Διότι στην πράξη μια εθελοντική αναδιάρθρωση ισοδυναμεί με άγριες καταστάσεις, όπου οι αγορές και οι κάτοχοι ομολόγων ανταγωνίζονται για το ποιος θα επιβάλει τους δικούς του όρους.
Υπάρχουν δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα εθελοντικής αναδιάρθρωσης. Και τα δυο από τη Λατινική Αμερική των αρχών της δεκαετίας του 2000. Το ένα θεωρείται «πετυχημένο»και το άλλο «αποτυχημένο». Με τα κριτήρια των αγορών.
1. Καταρχάς ως «πετυχημένο» θεωρείται το παράδειγμα της εθελοντικής αναδιάρθρωσης τηςΟυρουγουάης. Μέσα σε έναν μήνα (Μάιος 2003), υπό την άμεση εποπτεία του ΔΝΤ, η κυβέρνηση της Ουρουγουάης επιμήκυνε το ληξιπρόθεσμο όλων των ομολόγων της σε ξένο νόμισμα, που τότε αντιστοιχούσαν περίπου στο 50% του δημόσιου χρέους της χώρας, επιφέροντας ένα «κούρεμα» της τάξης του 8%. Η αποδοχή αυτής της προσφοράς έγινε δεκτή από το 90% των ομολογιούχων.
Ωστόσο οι πολιτικές λιτότητας και περικοπών που συνόδευσαν την εθελοντική αναδιάρθρωση εκτίναξαν την απόλυτη φτώχεια του πληθυσμού από το 6% το 2003 στο 23,7% το 2004. Μέσα σ' έναν χρόνο τετραπλασιάστηκε ο πληθυσμός που βρέθηκε κάτω από το όριο της απόλυτης φτώχειας. Ενώ το 2009 το ποσοστό βρέθηκε στο 27,4% του πληθυσμού, με την Ουρουγουάη να αντιμετωπίζει ξανά κρίση χρέους και να βαδίζει ξανά προς νέααναδιάρθρωση.
Η Ουρουγουάη, που παλιά ονομαζόταν και «Ελβετία της Λατινικής Αμερικής», μπόρεσε να το κάνει αυτό γιατί οι τράπεζές της στηρίζονταν ως επί το πλείστον σε καταθέσεις από τοεξωτερικό. Το γεγονός αυτό, αλλά και το σχετικά μικρό ύψος του δημόσιου χρέους, που δεν ξεπερνούσε το 90% του ΑΕΠ της χώρας, από το οποίο το 50% περίπου ήταν εσωτερικόεκφρασμένο σε εθνικό νόμισμα, επέτρεψε την «επιτυχία» αυτής της εθελοντικής αναδιάρθρωσης σε σύντομο χρονικό διάστημα.
2. Τι γίνεται όμως με την εθελοντική αναδιάρθρωση στην περίπτωση μιας οικονομίας σεβαθιά ύφεση, με σκληρό νόμισμα και τεράστιο δημόσιο χρέος; Τέτοια περίπτωση ήταν τηςΑργεντινής το 2001. Υπό την καθοδήγηση του ΔΝΤ η Αργεντινή προσπάθησε το 2001 να επιμηκύνει τις πληρωμές τόκων και χρεολυσίων χρέους της τάξης των 30 δισ. δολαρίων.
Με δεδομένη την άθλια κατάσταση της οικονομίας της και την αδυναμία στήριξης στο εθνικό της νόμισμα, το οποίο είχε κλειδωθεί με το δολάριο, οι όροι που προσφέρθηκαν στους κατόχους των ομολόγων, προκειμένου να είναι ελκυστικοί, έπρεπε να γίνουν πολύγενναιόδωροι.
Το αποτέλεσμα ήταν να αυξηθεί η συνολική αξία εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους κατά28%. Ενώ το μόνο αποτέλεσμα που είχε αυτή η επιχείρηση εθελοντικής αναδιάρθρωσης – εκτός από τις τεράστιες αμοιβές της τάξης των 300 εκατ. δολαρίων, που εισέπραξαν οι μεσολαβούσες επενδυτικές τράπεζες – ήταν η κυβέρνηση να βρεθεί με έναν ακόμη μεγαλύτερο όγκο χρέους.
Ως αποτέλεσμα τον Αύγουστο του 2001 η κυβέρνηση της Αργεντινής, αδυνατώντας να αναδιαρθρώσει το υπόλοιπο χρέος της, αναγκάστηκε να κηρύξει επίσημη πτώχευση, με όλες τις γνωστές επιπτώσεις.
Γιατί η υποτέλεια είναι «εθνικό πεπρωμένο»;
Η περίπτωση της Ελλάδας μοιάζει περισσότερο με την περίπτωση της Αργεντινής καικαθόλου με την περίπτωση της Ουρουγουάης. Το ύψος του δημόσιου χρέους της Ελλάδας είναι πολύ μεγαλύτερο ακόμη κι από της Αργεντινής, ενώ η οικονομία της βρίσκεται σε χειρότερα χάλια.
Το γεγονός επίσης ότι δεν διαθέτει δικό της νόμισμα, η βαθιά ύφεση στην οικονομία της και το άνοιγμα των τραπεζών, που διαρκώς διευρύνεται, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για εθελοντική αναδιάρθρωση τύπου Ουρουγουάης. Δεν υπάρχει κανένα εχέγγυο για μια γρήγορη και σχετικά ανώδυνη αναδιάρθρωση.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η κυβέρνηση και η τρόικα δεν θα επιλέξουν μια τέτοια λύση. Γνωρίζουν όλοι ότι μια τέτοια λύση και αναπόφευκτη είναι με την πορεία που ακολουθεί η χώρα και απολύτως καταστροφική.
Είναι σίγουρο ότι οποιαδήποτε αναδιάρθρωση κι αν επιχειρηθεί εντός ευρωζώνης θα λειτουργήσει καταλυτικά στην επίσημη πτώχευση της Ελλάδας, δίνοντάς της τα καταστροφικά χαρακτηριστικά μιας πτώχευσης τύπου Αργεντινής το 2001. Αυτό επιδιώκουν όσοι μιλούν για «ευρωπαϊκή λύση», έστω κι αν δεν ξέρουν τι λένε.
Θανατηφόρες δεσμεύσεις
Αυτό που προέχει τώρα για την «Ευρώπη» είναι να εξασφαλίσει δεσμεύσεις γιααποκρατικοποιήσεις και διακομματική συναίνεση στην Ελλάδα για την εφαρμογή του μνημονίου. Αυτά έθεσε ο επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων Όλι Ρεν ως προϋποθέσεις για την εκταμίευση της πέμπτης δόσης, αφήνοντας παράλληλα ανοικτό το ενδεχόμενο«αναδιάταξης» του ελληνικού χρέους.
Στις ανακοινώσεις του μετά το Εcofin την Τρίτη, ο Όλι Ρεν υπογράμμισε πως «είναι πράγματικρίσιμο οι ελληνικές αρχές να ανακοινώσουν αποφασιστικά μέτρα για να διασφαλιστεί η πορεία δημοσιονομικής εξυγίανσης».
Όσον αφορά το ενδεχόμενο της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, ο επίτροπος ανέφερε πως «θα μπορούσε να εξεταστεί μία επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής σε εθελοντικήβάση». Μαζί με αυτήν, σημείωσε ο Όλι Ρεν, θα μπορούσε επίσης να εξεταστεί το να ζητηθεί από τις τράπεζες και τους ιδιώτες επενδυτές να διατηρήσουν τις θέσεις που κατέχουν στα ελληνικά ομόλογα.
Πιο ξεκάθαρος είχε εμφανιστεί νωρίτερα ο πρόεδρος του Eurogroup Ζαν Κλοντ Γιούνκερ: «Η Ελλάδα πρέπει γρήγορα να ιδιωτικοποιήσει δημόσια περιουσία ύψους 50 δισ. ευρώ για να καταστήσει βιώσιμο το μεσοπρόθεσμο και βραχυπρόθεσμο χρέος της, γιατί επί του παρόντοςδεν είναι διατηρήσιμο» είπε σε σεμινάριο του Συμβουλίου της Λισσαβώνας.
Όπως ήταν φυσικό, δήλωσε κάθετα αντίθετος σε μία ευρεία αναδιάρθρωση (η οποία, εξήγησε, θα σήμαινε «κούρεμα» στα ομόλογα), τονίζοντας όμως πως «εάν η Ελλάδα καταβάλει όλες αυτές τις προσπάθειες, τότε θα πρέπει να κοιτάξουμε εάν είναι δυνατή μιαήπια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους». Ως ήπια, πρόσθεσε, νοείται η επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής.
Ο επίτροπος Όλι Ρεν σημείωσε, κατά το Reuters, πως χρειάζεται συναίνεση όλων των κομμάτων στην Ελλάδα για να προχωρήσει η δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας:
«Η συναίνεση των κομμάτων και η έγκριση του προγράμματος της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, οι στόχοι και οι πολιτικές του, αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για να προχωρήσει περαιτέρω το ελληνικό πρόγραμμα... Δεν πρόκειται για πολιτικό παιχνίδι, αλλά για εθνικό πεπρωμένοκαι για ένα ζήτημα θεμελιώδους εθνικής υπευθυνότητας όλων των πολιτικών δυνάμεων» ανέφερε χαρακτηριστικά ο επίτροπος.
Τι ωραίο είναι να ακούς αυτούς που αδίστακτα ποδοπατούν έθνη και λαούς να μιλούν για «εθνικό πεπρωμένο». Και αναρωτιέται κανείς γιατί είναι «εθνικό πεπρωμένο» να πειθαρχούν όλοι στη φωνή του Κυρίου και δεν είναι πρώτιστο «εθνικό πεπρωμένο» για έναν λαό να γίνει αφέντης στον τόπο του;
Όμως, προκειμένου να εισπράξουμε την «ευρωπαϊκή λύση», πρέπει να δεχτούμε μόνο το «εθνικό πεπρωμένο» της υποτέλειας. «Εθνική συνεννόηση» για το ξεπούλημα της χώρας, προκειμένου οι τράπεζες και οι αγορές να μη χάσουν τα λεφτά τους, με μόνο σίγουροαποτέλεσμα την πτώχευση.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Επικοινωνία
Η ψήφος της Ελληνικής νεολαίας
Μουσική : Θωμά Μπακαλάκοu
